Dagje Blaarmeersen

Gister(avond) konden we getuige zijn van een filmopname voor de korte film: Samira. De crew was her en der rond ons kampeerveld aan het filmen. Bijzonder om dat zo van dichtbij mee te maken. 

Een heerlijke dag. We begonnen met een aangenaam ontbijtje in de stralende ochtendzon.

Rond 11u liepen we naar het strand van Blaarmeersen, dat pal naast onze camping ligt. Een hele dag zonnen, waterpret en boeken lezen.

Toen A & R lunch opgehaald hadden was ons strategisch gekozen plekje deels ingenomen door een gezin met een oosterse achtergrond. Aanvankelijk waren we wat geagiteerd op de kids, maar dat was een ouderlijke misrekening. De kids werd iets gevraagd in het Frans, wat zij niet verstonden, waarna het gezin hun spullen neerzette. De misrekening bleek nogmaals toen dit gastvrije gezin een deel van hun hun lunch met ons deelde. Het maakte in ieder geval dat we ons buiken rond hadden en ook even reflecteerden op onszelf.

Tijd voor een duik om het schuldgevoel af te wassen. Het water was echter koud. Op naar de glijbanen gingen Jessie, Lennart en Rudolf

We wisten al dat zwembaden soms wonderlijke regels hebben, maar dit strand had er ook ééntje: eerst helemaal nat (hele lijf) voordat je van de glijbaan mag. Dat deed Jessie als eerste, Rudolf als tweede en tja, toen kon Lennart niet achterblijven. Koud voelde het water wel toen we onszelf onderdompelden. De glijpret was echter groter, getuige de foto's. 

De rest van de middag verliep probleemloos. Ja, het strand liep langzaam maar gestaag vol: de sfeer bleef desondanks goed.

Toen Rudolf in de middag 'even' geld voor een ijsje ging halen stond er een gigantische rij voor de kaartverkoop en een nog langere rij voor de ingang. Met een soort vrijkaartje van de camping konden we steeds een geldig ticket halen voor ons vieren, maar dat moest wel iedere entree opnieuw. Dus Rudolf in de rij voor een nieuw kaartje. Drie jongens die Frans spraken, stonden achter hem en wat deed Rudolf: hij vraagt vier tickets: 1 voor hemzelf, 3 voor de boys. En toen kwam er een dankbaarheid: "Monsieur, monsieur, merci" klonk het drie keer achtereen en drie omhelzingen verder, liep hij met een blij gemoed richting de camper. Straks nog één rij te gaan voor de ingang, maar het wachten van de eerste rij was al omgebogen in iets moois. Misschien niet helemaal zuiver volgens de regels, maar wel met een zuiver hart gedaan.

Laat einde middag hebben we onszelf even opgefrist en pizza's gehaald bij de foodtruck op de camping.

Leve de secundaire omstandigheden, zullen we maar zeggen: het is tenslotte 1 mei.